2007/May/02

ในช่วงชีวิตที่ผ่านมาของผม...

กว่าห้าพันสี่ร้อยเจ็ดสิบห้าชั่วโมง... ผมจำต้องอยู่กับความทุกข์ทรมานแสนสาหัส

กว่าห้าพันสี่ร้อยเจ็ดสิบห้าชั่วโมง... ผมจำต้องอยู่กับความเดียวดาย

...ไม่มีแม้ใครสักคน...ที่จะมองเห็น...

ทุกๆ ชั่วโมง... ผมต้องร้องไห้...

ทุกๆนาที... ผมต้องอยู่โดยที่ไม่มีแม้ใครสักคนเดียว

ทุกๆวินาที... ผมได้แต่รอคอยคนๆนั้น

และทุกๆเศษเสี้ยววินาที... ผมได้แต่โหยหาสิ่งที่เรียกว่า...ความรัก...

และในวันนั้นเอง... วันเกิดของผม...

ในชั่วโมงที่ห้าพันสี่ร้อยเจ็ดสิบหกนั้น...

คนๆนึงก็เดินเข้ามาบอกกับผมว่า...

...........

...เรารักเธอนะ...

ราวกับว่า...ผมได้ค้นพบสิ่งที่ผมตามหามานาน...

ผมเข้าโผกอดเธอเหมือนคนบ้า...

เหมือนคนที่ขาดความอบอุ่นมานานเหลือเกิน...

..........

จนถึงวันนี้...

เขาคนนั้น... ก็ยังบอกรักผมอยู่ทุกวัน...

และผมก็บอกรักเขาคนนั้นทุกวันเช่นกัน...

ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกันนะ... ว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร

มันเร็วมาก... เร็วจนไม่รู้ว่า...ผมเริ่มรักเธอตั้งแต่เมื่อไหร่

แต่สิ่งเดียวที่ผมรู้ในตอนนี้คือ...

เวลาอีกกว่าสองหมื่นชั่วโมงนับจากนี้ไป...

ทุกชั่วโมง... ผมสัญญาว่าจะบอกรักเธอตลอดเวลา

ทุกนาที... ผมสัญญาว่าจะทำทุกอย่างเพื่อเธอ

ทุกวินาที... ผมสัญญาว่าจะไม่มีวันเลิกรักเธอ

และทุกเศษเสี้ยววินาทีนับจากนี้...

...ผมจะรักเธอ...รักเธอตลอดไป...

**********^ ^รักลิงน้อยนะ^ ^***********
edit @ 2007/05/02 13:04:21


edit @ 2007/05/02 16:06:55

2007/Apr/27

แน่นอนครับ...

ผมว่าเรื่องภาษาวิบัติ...มันกลายเป็นเรื่องธรรมดาในสังคมของพวกเราไปแล้ว

ไม่ว่าคุณจะอยู่ที่ไหนบนโลกออนไลน์

อาจเป็นเพราะ"ค่านิยม"อะไรบางอย่าง...ผมก็ไม่ค่อยแน่ใจนัก

ผมเชื่อว่าหลายๆคนที่อ่านอยู่...ก็ยังคงใช้ภาษานี้กันอยู่ไม่มากก็น้อย

อย่าเข้าใจผิดนะครับ...ผมไม่ได้มีจุดประสงค์ที่จะต่อว่าใครทั้งนั้น...

ผมแค่อยากจะแสดง"มุมมอง"ของตัวผมเองเกี่ยวกับเรื่องนี้เท่านั้นเอง...

.........................

"ภาษาวิบัติ" ในมุมมองของผม...

คือวิธีการเขียนวิธีหนึ่ง...ที่ทำให้รูปคำๆนั้นผิดเพี้ยนไป

แต่ในส่วนของความหมายอาจผิดเพี้ยนไปบ้างเพียงเล็กน้อยเท่านั้น หรือไม่ผิดเพี้ยนไปเลย

จนบางทีคำเหล่านี้...ก็ช่วยดึงความหมายจากคำดั้งเดิมให้หนักแน่นยิ่งขึ้น...

มีเพื่อนๆของผมหลายคนที่มักจะพูดกับผมเสมอว่า...

"บางที...ภาษาวิบัติก็ช่วยสืออารมณ์ได้ดีกว่า"

มันก็ถูกอยู่ส่วนหนึ่ง...

" ความสามารถในการใช้ภาษาของเด็กไทยเวลานี้ เท่าที่ผมสังเกตเห็นจากข้อเขียนของเขาก็ดูจะแย่ๆ สักหน่อย ผมไม่ได้ห่วงว่าจะเป็น "ภาษาวิบัติ" หรอกครับ แต่ผมห่วงว่าการใช้ภาษาอย่างมีประสิทธิภาพนั้นเป็นพลังอย่างหนึ่ง การเลือกใช้คำ, การวางรูปประโยค, การใช้จังหวะให้เป็น (คือหยุดหรือเว้นวรรคเป็น) ฯลฯ ล้วนทำให้เขาสามารถสื่ออะไรที่ลึกกว่าความหมายดาษๆ เช่น สื่ออารมณ์, สื่อคุณค่า, สื่อความซับซ้อน, สื่อความรู้สึก ฯลฯ ได้มาก และตรงนี้เป็นความหมายที่มีพลังเสียยิ่งกว่าความหมายของคำตามพจนานุกรม " *ภาษาวิบัติ : ศ.ดร.นิธิ เอียวศรีวงศ์ : นักวิชาการอิสระ มหาวิทยาลัยเที่ยงคืน*

ตัวผมเองก็ไม่รู้ว่า...ภาษาแบบนี้มันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไร

แต่ในก้าวแรกที่ผมเข้ามาในสังคมออนไลน์แห่งนี้...

ผมก็เห็นภาษาพวกนี้...ยืนต้อนรับอยู่ในทันที

ตัวผมเองก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่า... ผมก็เคยใช้ภาษาวิบัติมาจนนับครั้งไม่ถ้วน...

จนวันหนึ่ง...เพื่อนของผมคนหนึ่งที่กำลังคุยกัน...เขาบอกกับผมว่า...

"ถ้ายังอยากจะคุยกับเรา...กรุณาใช้ภาษาที่ถูกต้องด้วย"

"นายเป็นคนไทยหรือเปล่า..."

"เราจะไม่คุยกับนายอีก...มันน่ารำคาญ..."

..................................

นับแต่นั้นเป็นต้นมา...

ผมก็ไม่เคยสัมผัสสิ่งที่เรียกว่า"ภาษาวิบัติ"อีกเลย...

และสถานที่ส่วนใหญ่ที่จะพบภาษาเหล่านี้...

1. ตามโปรแกรมสนทนา ห้องสนทนาออนไลน์ต่างๆ แทบทุกที่

2. เว็บบอร์ด (แต่ผมว่าไม่น่าจะมีแล้วนะครับ...เท่าที่ผมเห็นทุกที่เขาก็รณรงค์เรื่องนี้กันอยู่แล้ว)

3. เกมออนไลน์ทั่วๆไป

ผู้คนส่วนมากที่ใช้ภาษาเหล่านี้มักจะเป็นวัยรุ่น นักเรียน นักศึกษาระดับมหาวิทยาลัย

หรือแม้กระทั่งเด็กตัวเล็กๆ...

มีอยู่วันหนึ่ง...ผมได้มีโอกาสเข้าไปในร้านให้บริการอินเตอร์เน็ตและเกมออนไลน์แห่งหนึ่ง...

บรรยากาศที่ผมเห็น...

เด็กตัวเล็กๆอายุแค่ราวๆ 5-10 ปีเท่านั้นเอง...

นั่งเรียงกันอยู่เต็มไปหมด...

บางคนนั่งเล่นเกมออนไลน์...บางคนกำลังพูดคุยผ่านห้องสนทนา...

ภาษาที่พวกเขาใช้... ผมเห็นแล้วก็อดเป็นห่วงไม่ได้...

..."เค้าจาปายแร้วน้า...เด๋วส้ากพักเค้าจากลับมา"...

..."เทอกามลังเล่นอารายอยู่เหรองุงิ"...

..."ร้อนมั่กๆเรย...มะรุเทอจาร้อนม่างป่าวอ่ะ"...

สังคมที่พวกเราอยู่นี้มันกว้างมากจริงๆครับ...

กว้างจนบางทีพวกเราก็คาดไม่ถึง...

เทคโนโลยีก้าวหน้าต่อไปเรื่อยๆ...

แต่ความคิดของมนุษย์เราๆทำไมสวนทางกันครับ?

เทคโนโลยี...เป็นสิ่งที่พวกเราสร้างขึ้นมาจากความคิดของเราเอง...

แต่เรายอมให้สิ่งที่เราสร้าง...ก้าวล้ำหน้าความคิดของเราไปได้อย่างไรครับ?

............................

ความจริง...ธรรมชาติของมนุษย์ มักจะชอบพัฒนา คิดค้น ประดิษฐ์สิ่งต่างๆอยู่แล้ว...

ในเรื่องของภาษาก็เช่นเดียวกัน...

ภาษาอังกฤษก็ยังมี "Slang" ใช้กันอยู่ทั่วไปในทุกๆที่ ทุกๆชนชั้น

จนกลายเป็นเรื่องธรรมดาไปเสียแล้ว...

แต่"ภาษาวิบัติ" ในสังคมไทย...ยังถือว่าเป็นเรื่องที่ไกลตัวจากคนทั่วไป...

เพราะการใช้ยังคงมีขอบเขตจำกัด...

แต่ผมเริ่มสังเกตผู้คนรอบข้าง...ผมก็รู้สึกได้...

"พวกเขา...เริ่มใช้ภาษาวิบัติ เป็นภาษาพูดไปแล้ว"

เรื่องจริงครับ...และเป็นเรื่องที่ผมรับไม่ได้จริงๆ...(ฟังแล้วเหมือนพวกสติไม่สมประกอบ)

...............................

มาช่วยกันครับ...

ไม่ใช่ว่าผมจะมีอคติใดๆต่อภาษาวิบัตินะครับ...

แต่"วิวัฒนาการ"ของภาษาในรูปแบบนี้...

ไม่ใช่สิ่งที่น่ายินดีอะไรเลย...

ขอร้องนะครับ...


edit @ 2007/04/27 11:38:54

2007/Apr/26

...ผมเป็นใคร?...

...ผมมาทำอะไรที่นี่...

ผมกำลังคิดอะไร....ทำอะไร

...หรือคิดจะทำอะไรกันแน่...

ผมเดินออกไปตามเส้นทางแห่งนั้น

ที่ๆผมไม่เคยรู้จักมาก่อน

เหล่าผู้คนมากมาย ต่างจ้องมองผม

บางคน...โห่ร้องตะโกนขับไล่

บางคน... ปรบมือราวกับจะต้อนรับผมด้วยความอบอุ่น

และบางคน...ต่างก็พยายามวิ่งนำหน้าผมไป

พวกเขาพยายามแซงหน้าผู้คนที่เดินบนเส้นทางเดียวกันนี้

จนสุดท้าย...คนๆนั้นก็หกล้มอย่างไม่เป็นท่า

แต่ทำไม...ผมจึงไม่วิ่งตามพวกเขาไปล่ะ

ไม่แน่นะ...เราอาจจะวิ่งได้เร็วกว่าพวกเขา แล้วก็อาจจะไม่หกล้มง่ายๆแบบนั้น

...ในขณะเดียวกัน...

ผมหันมองผู้คนที่อยู่เบื้องหลังผม

บางคนก้าวเดินไปอย่างช้าๆ... บางคนจูงมือเดินไปพร้อมกัน

ถึงแม้พวกเขาจะก้าวเดินไปอย่างช้าๆ

พวกเขาก็ไม่เคยล้ม

...พวกเขาไม่เคยเจ็บ...

ทันใดนั้นเอง...ผมหันกลับไปเบื้องหน้า

ผู้คนที่ล้มเมื่อกี้...ต่างก็ลุกขึ้นมาอีกครั้ง

...พวกเขาได้รับบทเรียนที่ยิ่งใหญ่...

หลังจากการล้มครั้งนั้น...ผมก็ไม่เห็นพวกเขาวิ่งไปอีกเลย

.........

...

สุดท้าย...ตัวผมเองก็ยังไม่รู้ว่า...

ผมควรจะก้าวเดินไปอย่างช้าๆ...หรือควรวิ่งออกไปดี

สิ่งเดียวเท่านั้น...ที่ผมคิดได้ในตอนนี้

"...ผู้คนเหล่านั้น...ต่างก็มีจุดหมายเดียวกัน..."

............

ไม่ว่าคุณอยากจะวิ่ง...หรืออยากจะเดินไปอย่างช้าๆ

...คุณเป็นคนเลือกเอง...

ไม่ใช่ผม ไม่ใช่ใครๆ ที่จะบังคับให้คุณวิ่งหรือเดินออกไปได้

...เริ่มก้าวออกไปได้แล้วครับ...

ไม่จำเป็นต้องรีบร้อนอะไร

ไม่ต้องไปสนใจ...ผู้คนที่โห่ร้องขับไล่

ยินดีกับผู้คนที่คอยผลักดัน...คอยให้กำลังใจ

แล้วคุณจะก้าวไป...บนเส้นทางแห่งนี้ได้อย่างไม่ยากเย็น

...........

"...นี่ล่ะครับ...เส้นทางแห่งความฝันของผม..."

...........

Ps. พอดีมีโอกาสได้เข้ามา ก็เลยล้างใหม่ซะเลย

/me ขัดๆ ถูๆ

กระผม...เนะโกะมารุครับ ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ